Nieuw-Zeeland : Stoppen-met-roken adviseur

Vorig jaar toen ik nog niet bij de overheid werkte, had ik een baan bij The Quit Group, de Kiwi stoppen-met-roken lijn. Ik was ‘Quitline’-adviseur: een stoppen-met-roken adviseur voor mensen die dit gratis telefoonnummer belden, of een vervolggesprek kregen.

Het was best een leuke manier om het land te leren kennen. De vestiging was in Wellington maar de lijn was landelijk.

Gesprekken die me bij zijn gebleven:

• een mevrouw die echt moest stoppen met roken voor haar gezondheid, maar zo lang en stevig had gerookt dat ze alleen kon huilen aan de lijn...
• een man uit het zuiden van het Zuidereiland met als hobby’s messen maken, jagen en diepzeeduiken.
• een man die weer was begonnen met roken toen een vrachtwagen per ongeluk zijn huiskamer binnenreed.
• heel toevallig: een collega van mij sprak de vrachtwagenchauffeur die ook weer begonnen was, nadat hij zijn vrachtwagen een huis had binnen gereden.

Er waren ook heel gezellige gesprekken. Waarbij je echt het gevoel had: met deze vrouw of man zou ik bevriend kunnen zijn. Dezelfde humor of interesses. Nog steeds vraag ik me af of het die ene chef gelukt is om te stoppen? Zij wilde zo graag, maar omdat al haar collega’s rookten, zag ze het somber in.

Een ander leuk punt aan The Quitline was dat er zoveel Maori’s en Pacific Islanders werkten. Dat komt omdat er relatief gezien veel mensen uit die doelgroepen roken. Je had ook leuke trainingen over de verschillende culturen.

Wat niet leuk was: het verschil tussen de adviseurs en de goddelijke managers. De betaling was eveneens abominabel. En wat het aller aller vreselijkst was: de wisseldiensten.

De wisseldiensten werden door de man met het ijzeren hart gemaakt. De ene week moest je om acht uur ’s morgens beginnen en stopte je om ongeveer vier uur ’s middags. De volgende week moest je om 12 uur ’s middags beginnen en eindigde je pas rond acht uur ’s avonds. Er zat totaal geen lijn in. De meeste mensen probeerden weg te komen en ik behoor tot de gelukkigen bij wie dat gelukt is.

Maar de collegialiteit was heel groot. We gingen vaak wat drinken met zijn allen. Op rustige tijden had je goede gesprekken met elkaar. Alleen als je op paaszondag moest werken, was je de klos, want dat was geen officiële vrije dag. Je kreeg vrijdag vrij en maandag ook maar zondag moest je gewoon komen...

Ik hoop dat ze dat hebben veranderd, want wie gaat er nou stoppen met roken op paaszondag?